ताजा खबर
Loading...
'यही हो हाम्रो रसुवा' को सूचनामूलक यस साइटमा तपाईको वरपरको महत्वपूर्ण स्थल, सम्पदा आदिको बारेमा प्रचार गरी आन्तरिक पर्यटन विकासमा सहयोग पुर्‌याउन त्यस्ता सामग्रीहरू हामीलाई पठाउनु होला । हामी तपाईका सामग्रीलाई प्रकाशन गर्नेछौं । Email : paudelprem@gmail.com (9843508470 Whatsapp)

ताजा अपडेट

समाचारहरू

Popular of Month

Tuesday, October 20, 2026

विनाशकारी बाढीपश्चात् गोसाईकुण्ड गाउँपालिकाको स्वास्थ्य सेवामा चुनौती र निरन्तरताको प्रयास

लेखक घिमिरे स्वास्थ्य शाखा प्रमुख हुन् । 

 

विमल कुमार घिमिरे  

गोसाईकुण्ड गाउँपालिका रसुवा जिल्लाको भौगोलिक रूपमा विकट तथा चीनसँगको सीमावर्ती क्षेत्रमा अवस्थित स्थानीय तह हो।

गाउँपालिकाले आधारभूत स्वास्थ्य सेवा, आकस्मिक स्वास्थ्य सेवा, खोप, औषधि, मातृ तथा बाल स्वास्थ्य, दीर्घरोग व्यवस्थापन, जेष्ठ नागरीक स्वास्थ्य सेवा, स्वास्थ्य शिक्षा, मनोसामाजिक परामर्शलगायतका स्वास्थ्य सेवाहरू नियमित रूपमा प्रवाह गर्दै आएको थियो।

तर २०८३ भदौ १० गते भोटेकोशी नदीमा आएको विनाशकारी बाढी तथा पहिरोले गोसाईकुण्ड गाउँपालिकामा ठूलो जनधनको क्षति हुनुका साथै जनजीवन, भौतिक संरचना, यातायात, सञ्चार, व्यापार–व्यवसाय तथा सार्वजनिक सेवा प्रवाहमा गम्भीर प्रभाव पारेको छ।

यस विपद्ले गाउँपालिकाको स्वास्थ्य सेवा प्रणालीलाई समेत प्रत्यक्ष रूपमा प्रभावित बनाउँदै स्वास्थ्य संस्था, औषधि, उपकरण, स्वास्थ्य सामग्री तथा स्वास्थ्य सेवा प्रवाहमा ठूलो चुनौती सिर्जना गरेको छ।

विशेषगरी गोसाईकुण्ड गाउँपालिका–२ अन्तर्गत टिमुरे स्वास्थ्य चौकी, रसुवागढी हेल्थ डेस्क, गोसाईकुण्ड गाउँपालिका(५ अन्तर्गत स्याफ्रुबेँसी स्वास्थ्य चौकी तथा गाउँपालिका स्वास्थ्य स्टोर पूर्ण रूपमा क्षतिग्रस्त भएका छन्। गाउँपालिकाको कार्यालय भवन, स्वास्थ्य संस्थाका भवन, औषधि, उपकरण, फर्निचर तथा अन्य स्वास्थ्य सामग्रीहरूमा क्षति पुगेको छ।

यस विपद्का क्रममा जनप्रतिनिधि, कर्मचारी, शिक्षक, स्थानीय बासिन्दा, पर्यटक तथा व्यापार व्यवसायमा संलग्न व्यक्तिहरूसहित ठूलो जनधनको क्षति भएको छ। स्वास्थ्य क्षेत्रतर्फ ६ जना स्वास्थ्यकर्मी तथा ५ जना महिला सामुदायिक स्वास्थ्य स्वयंसेविका सम्पर्कविहीनरबेपत्ता भएको अवस्थाले स्वास्थ्य सेवा सञ्चालनमा थप गम्भीर चुनौती सिर्जना गरेको छ।

१ स्वास्थ्य सेवा प्रवाहमा देखिएका प्रमुख चुनौती

१.२ स्वास्थ्यकर्मी तथा महिला सामुदायिक स्वास्थ्य स्वयंसेविकाको अभाव 

विपद्का कारण केही स्वास्थ्यकर्मी तथा महिला सामुदायिक स्वास्थ्य स्वयंसेविका स्वयं प्रभावित हुनुका साथै केही सम्पर्कविहीन तथा बेपत्ता भएका छन्। सेवा प्रदान गर्ने जनशक्ति नै प्रभावित भएपछि उपलब्ध सीमित स्वास्थ्य जनशक्तिमाथि कार्यभार अत्यधिक बढेको छ।


स्वास्थ्यकर्मीहरूले आफ्नो व्यक्तिगत सुरक्षा, परिवारको अवस्था, आवास तथा मानसिक तनावका बाबजुद नागरिकको स्वास्थ्य सेवामा निरन्तर खटिनुपरेको अवस्था छ। यसले स्वास्थ्यकर्मीको शारीरिक तथा मानसिक स्वास्थ्यमा समेत थप दबाब सिर्जना गरेको छ।


१.२ स्वास्थ्य संस्थाको भौतिक संरचना तथा सामग्रीमा क्षति

बाढीका कारण स्वास्थ्य संस्थाका भवन, औषधि, उपकरण, फर्निचर, स्वास्थ्य सामग्री तथा भण्डारण संरचनामा क्षति पुगेको छ। स्वास्थ्य स्टोरमा समेत क्षति पुगेपछि औषधि तथा स्वास्थ्य सामग्रीको सुरक्षित भण्डारण र आपूर्ति व्यवस्थापनमा चुनौती उत्पन्न भएको छ।


१.३ सडक सञ्जाल तथा यातायात अवरुद्ध

बाढी तथा पहिरोका कारण सडक तथा यातायात सञ्जाल अवरुद्ध भएपछि स्वास्थ्य संस्थामा आवश्यक औषधि, खोप, स्वास्थ्य सामग्री, खाद्यान्न तथा अन्य अत्यावश्यक वस्तु नियमित रूपमा पुर्‍याउन कठिन भएको छ।

सामान्य अवस्थामा सडकमार्फत हुने आपूर्ति प्रणाली अवरुद्ध भएपछि वैकल्पिक माध्यमको खोजी गर्नुपरेको छ। विशेषगरी सडक सम्पर्कबाट विच्छेद भएका तथा जोखिमयुक्त क्षेत्रमा आवश्यक सामग्री पुर्‍याउनु अत्यन्त चुनौतीपूर्ण बनेको छ।

१.४ हेलिकप्टरमार्फत अत्यावश्यक सामग्री ढुवानी

सडक सञ्जाल अवरुद्ध भएपछि स्वास्थ्य सेवा निरन्तरता दिन आवश्यक खोप, औषधि, स्वास्थ्य सामग्री, खाद्यान्न तथा अन्य अत्यावश्यक सामग्री हेलिकप्टरमार्फत ढुवानी गरी प्रभावित क्षेत्रमा पुर्‍याउने व्यवस्था गरिएको छ।

विशेषगरी बालबालिकाहरू नियमित खोप सेवाबाट वञ्चित हुन नदिन आवश्यक खोप तथा खोपसँग सम्बन्धित सामग्रीको आपूर्तिलाई प्राथमिकता दिइएको छ। साथै दीर्घरोगीका लागि आवश्यक नियमित औषधि, आकस्मिक उपचारका औषधि तथा अन्य अत्यावश्यक स्वास्थ्य सामग्रीको आपूर्तिलाई निरन्तरता दिइएको छ।

सडक सञ्जाल पुनःस्थापित नभएसम्म हेलिकप्टरमार्फत आपूर्ति अत्यन्त खर्चिलो, मौसममा निर्भर तथा चुनौतीपूर्ण भए पनि प्रभावित क्षेत्रमा स्वास्थ्य सेवा सञ्चालनको महत्वपूर्ण वैकल्पिक माध्यम बनेको छ।

१.५ स्वास्थ्यकर्मीको सुरक्षा चुनौती

विपद्पश्चात् क्षतिग्रस्त तथा जोखिमयुक्त भौगोलिक क्षेत्रमा स्वास्थ्य सेवा प्रदान गर्नु आफैंमा ठूलो चुनौती बनेको छ। सडक तथा पुलहरू क्षतिग्रस्त हुनु, कतिपय स्थानमा पहिरोको जोखिम कायम रहनु तथा सञ्चार सेवा प्रभावित हुनुका कारण स्वास्थ्यकर्मीलाई सुरक्षित रूपमा सेवा स्थलसम्म पुग्न कठिन भएको छ।

स्वास्थ्यकर्मीहरूको भौतिक सुरक्षा, यात्रा सुरक्षा, पुनःविपद्को जोखिम, आवास, खाद्यान्न, सञ्चार तथा मनोसामाजिक सुरक्षा प्रमुख चुनौतीका रूपमा रहेका छन्। तथापि, आफ्नो व्यक्तिगत कठिनाइका बाबजुद स्वास्थ्यकर्मीहरू अग्रपंक्तिमा रही सेवा प्रवाहलाई निरन्तरता दिइरहेका छन्।

१.६ खोप तथा कोल्डचेन सेवाको निरन्तरता

विपद्का कारण स्वास्थ्य संस्था तथा कोल्डचेन संरचनामा क्षति पुग्दा नियमित खोप कार्यक्रम प्रभावित हुने जोखिम उच्च थियो। सडक अवरुद्ध हुँदा खोप तथा खोपजन्य सामग्रीको नियमित आपूर्ति समेत कठिन भएको थियो।

यस अवस्थालाई मध्यनजर गर्दै उपलब्ध वैकल्पिक स्वास्थ्य संस्था तथा सुरक्षित स्थानबाट खोप सेवा सञ्चालन गर्ने, आवश्यक खोप सामग्रीको व्यवस्थापन गर्ने तथा लक्षित बालबालिकालाई नियमित खोप सेवाबाट वञ्चित हुन नदिने प्रयास गरिएको छ।

१.७ दीर्घरोगी तथा संवेदनशील समूहको स्वास्थ्य सेवा

विपद्को समयमा उच्च रक्तचाप, मधुमेह लगायतका दीर्घरोग भएका व्यक्ति, ज्येष्ठ नागरिक, गर्भवती तथा सुत्केरी महिला, बालबालिका तथा अन्य संवेदनशील समूह थप जोखिममा पर्न सक्छन्।

त्यसैले प्रभावित समुदायमा आवश्यक औषधि उपलब्ध गराउने, स्वास्थ्य परामर्श प्रदान गर्ने तथा आवश्यकता अनुसार स्वास्थ्य संस्थासँग समन्वय गरी नियमित उपचार तथा औषधि सेवनको निरन्तरता कायम गर्ने कार्यलाई प्राथमिकता दिइएको छ।

१.८ मनोसामाजिक स्वास्थ्य तथा परामर्श

बाढीका कारण आफन्त, साथी, सहकर्मी तथा सम्पत्ति गुमाएका, बेपत्ता भएका तथा विस्थापित भएका नागरिकमा डर, त्रास, तनाव, शोक तथा अन्य मनोसामाजिक समस्या उत्पन्न हुन सक्ने अवस्था रहेको छ।

यसलाई मध्यनजर गर्दै होल्डिङ सेन्टर, विद्यालय तथा प्रभावित समुदायमा मनोसामाजिक परामर्श, स्वास्थ्य शिक्षा तथा आवश्यक परामर्श सेवा सञ्चालनलाई प्राथमिकता दिइएको छ।

२.चुनौतीका बाबजुद स्वास्थ्य सेवा निरन्तरताका प्रयास

विपद्ले स्वास्थ्य सेवा प्रणालीमा गम्भीर चुनौती सिर्जना गरे पनि गोसाईकुण्ड गाउँपालिकाको स्वास्थ्य शाखाले सेवा पूर्ण रूपमा अवरुद्ध हुन नदिने उद्देश्यका साथ उपलब्ध स्रोत, साधन र जनशक्तिको अधिकतम परिचालन गर्दै आएको छ।

स्वास्थ्यकर्मीहरू स्वयं विपद्बाट प्रभावित हुँदाहुँदै पनि समुदायको स्वास्थ्य सुरक्षालाई पहिलो प्राथमिकतामा राखी निम्न सेवाहरू निरन्तरता दिने प्रयास गरिएको छः

आधारभूत तथा आकस्मिक स्वास्थ्य सेवा

खोप सेवा

औषधि वितरण

दीर्घरोगीका लागि नियमित औषधि व्यवस्थापन

मातृ तथा बाल स्वास्थ्य सेवा

मनोसामाजिक परामर्श

स्वास्थ्य शिक्षा तथा जनचेतना

होल्डिङ सेन्टरहरूमा स्वास्थ्य सेवा

प्रभावित समुदायमा स्वास्थ्य शिविर तथा घुम्ती सेवा

रोगको जोखिम तथा स्वास्थ्य अवस्थाको निगरानी

सडक सञ्जाल अवरुद्ध हुँदा हेलिकप्टरमार्फत खोप, औषधि, खाद्यान्न, स्वास्थ्य सामग्री तथा अन्य अत्यावश्यक सामग्री प्रभावित क्षेत्रमा पुर्‍याउने, स्वास्थ्यकर्मी परिचालन गर्ने, अस्थायी तथा वैकल्पिक स्थानबाट स्वास्थ्य सेवा सञ्चालन गर्ने तथा विभिन्न निकाय र सहयोगी संस्थासँग समन्वय गर्ने कार्यलाई प्राथमिकताका साथ अगाडि बढाइएको छ।

२.१ वैकल्पिक विद्युत् संरचनाको निर्माण

विपद्का कारण विद्युत् आपूर्ति प्रभावित हुँदा स्वास्थ्य संस्थामा स्वास्थ्य सेवा सञ्चालन, खोपको सुरक्षित भण्डारण, कोल्डचेन व्यवस्थापन तथा आवश्यक स्वास्थ्य उपकरण सञ्चालनमा चुनौती उत्पन्न भएको छ।

यस अवस्थालाई मध्यनजर गर्दै स्वास्थ्य संस्थाहरूमा सौर्य ऊर्जा प्रणाली, ब्याट्री ब्याकअप तथा अन्य वैकल्पिक विद्युत् स्रोतको निर्माण तथा व्यवस्थापनलाई प्राथमिकतामा राखिएको छ।

यसबाट विद्युत् आपूर्ति अवरुद्ध भएको अवस्थामा समेत खोप तथा औषधिको सुरक्षित व्यवस्थापन, आवश्यक स्वास्थ्य उपकरण सञ्चालन, प्रकाश तथा आधारभूत स्वास्थ्य सेवा निरन्तर सञ्चालन गर्न सहयोग पुग्नेछ।

२.२ पूर्ण डिजिटल ब्याकअप प्रणालीको निर्माण तथा व्यवस्थापन

विपद्का कारण स्वास्थ्य संस्थाका भौतिक अभिलेख, उपकरण तथा संरचनामा क्षति पुग्न सक्ने अवस्थालाई मध्यनजर गर्दै स्वास्थ्य सेवा प्रणालीलाई थप विपद् प्रतिरोधी र डिजिटलमैत्री बनाउने उद्देश्यले पूर्ण डिजिटल ब्याकअप प्रणाली निर्माण तथा व्यवस्थापन आवश्यक रहेको छ।

यसअन्तर्गत 

स्वास्थ्यसम्बन्धी डिजिटल अभिलेखको सुरक्षित ब्याकअप,

खोपसम्बन्धी विवरणको डिजिटल संरक्षण,

ज्ःक्ष्क् तथा नियमित प्रतिवेदनको डिजिटल ब्याकअप,

औषधि तथा स्वास्थ्य सामग्रीको डिजिटल अभिलेख,

स्वास्थ्यकर्मी तथा सेवा विवरणको सुरक्षित डिजिटल भण्डारण,

क्लाउडरअफलाइन ब्याकअप प्रणाली,

वैकल्पिक इन्टरनेट तथा सञ्चार प्रणाली,

जस्ता व्यवस्थालाई क्रमशः सुदृढ गर्दै लैजान आवश्यक छ।

यस प्रणालीले भविष्यमा स्वास्थ्य संस्थाका भौतिक संरचना वा अभिलेखमा क्षति पुगे पनि महत्वपूर्ण स्वास्थ्य सूचना सुरक्षित राख्न तथा विपद्पश्चात् स्वास्थ्य सेवा पुनःस्थापना छिटो गर्न महत्वपूर्ण सहयोग पुर्‍याउनेछ।

३. आगामी प्राथमिकता

बाढीपश्चात् स्वास्थ्य सेवा पुनःस्थापना मात्र नभई भविष्यमा विपद्का समयमा स्वास्थ्य सेवा थप प्रभावकारी र सुरक्षित बनाउन निम्न विषयहरूलाई प्राथमिकतामा राख्न आवश्यक छः

क्षतिग्रस्त स्वास्थ्य संस्थाको शीघ्र पुनर्निर्माण तथा पुनःस्थापना

विपद् प्रतिरोधी स्वास्थ्य संरचना निर्माण।

पर्याप्त स्वास्थ्यकर्मी तथा महिला सामुदायिक स्वास्थ्य स्वयंसेविकाको व्यवस्थापन।

सम्पर्कविहीनरबेपत्ता स्वास्थ्यकर्मी तथा महिला सामुदायिक स्वास्थ्य स्वयंसेविकाका परिवारका लागि राज्यले उचित राहत, क्षतिपूर्ति तथा आवश्यक सहयोगको व्यवस्था।

स्वास्थ्यकर्मीको सुरक्षा तथा जोखिम भत्तारबीमा लगायतका व्यवस्थाको सुनिश्चितता।

औषधि तथा अत्यावश्यक स्वास्थ्य सामग्रीको पर्याप्त मौज्दात।

स्वास्थ्य संस्थामा वैकल्पिक विद्युत् संरचनाको निर्माण तथा विस्तार।

पूर्ण डिजिटल ब्याकअप प्रणालीको निर्माण तथा व्यवस्थापन।

डिजिटल स्वास्थ्य प्रणालीलाई विपद् प्रतिरोधी बनाउने व्यवस्था।

खोप तथा कोल्डचेन प्रणालीको वैकल्पिक व्यवस्था।

आकस्मिक अवस्थामा हेलिकप्टर तथा अन्य वैकल्पिक ढुवानी प्रणालीको पूर्वतयारी।

होल्डिङ सेन्टर तथा विस्थापित समुदायमा नियमित स्वास्थ्य सेवा।

विपद् प्रभावित बालबालिका, गर्भवती, सुत्केरी, ज्येष्ठ नागरिक तथा दीर्घरोगीका लागि विशेष स्वास्थ्य सेवा।

मनोसामाजिक स्वास्थ्य तथा परामर्श सेवाको विस्तार।

स्वास्थ्य संस्था तथा समुदायस्तरमा विपद् पूर्वतयारी र प्रतिकार्य क्षमता अभिवृद्धि।

स्वास्थ्यकर्मी, स्थानीय सरकार, सुरक्षा निकाय, जिल्ला, प्रदेश तथा संघिय स्वास्थ्य निकाय र सहयोगी संघसंस्थाबीच प्रभावकारी समन्वय।

४.निष्कर्ष

भदौ १० गतेको विनाशकारी बाढीले गोसाईकुण्ड गाउँपालिकाको स्वास्थ्य सेवा प्रणालीलाई गम्भीर रूपमा प्रभावित बनाए पनि स्वास्थ्य सेवा रोकिएन। स्वास्थ्य संस्था तथा स्वास्थ्य स्टोरमा क्षति पुग्यो, औषधि तथा स्वास्थ्य सामग्रीको आपूर्ति प्रणाली अवरुद्ध भयो, सडक सञ्जाल बन्द भयो, स्वास्थ्यकर्मी तथा महिला सामुदायिक स्वास्थ्य स्वयंसेविकाहरू स्वयं प्रभावित भए र स्वास्थ्यकर्मीको सुरक्षा समेत चुनौतीपूर्ण बन्यो।

तर यी सबै कठिनाइका बाबजुद गोसाईकुण्ड गाउँपालिका, स्वास्थ्य शाखा, स्वास्थ्यकर्मी, महिला सामुदायिक स्वास्थ्य स्वयंसेविका तथा सम्बन्धित सरोकारवालाहरूको निरन्तर प्रयासबाट होल्डिङ सेन्टरहरूमा स्वास्थ्य सेवा, खोप सेवा, आधारभूत स्वास्थ्य सेवा, दीर्घरोगीका लागि नियमित औषधि वितरण तथा आवश्यक स्वास्थ्य सेवामा नागरिकको पहुँच कायम राख्ने प्रयास भइरहेको छ।

सडक सञ्जाल बन्द भएको अवस्थामा हेलिकप्टरमार्फत खोप, औषधि, खाद्यान्न तथा अन्य अत्यावश्यक सामग्री प्रभावित क्षेत्रमा पुर्‍याउनु, अस्थायी तथा वैकल्पिक संरचनाबाट स्वास्थ्य सेवा सञ्चालन गर्नु, वैकल्पिक विद्युत् प्रणालीको निर्माण गर्नु तथा डिजिटल स्वास्थ्य अभिलेखको ब्याकअप व्यवस्थापनतर्फ अघि बढ्नु स्वास्थ्य सेवा निरन्तरताका महत्वपूर्ण प्रयासहरू हुन्।

यो अवस्था केवल स्वास्थ्य सेवाको चुनौती मात्र नभई विपद्को समयमा स्थानीय स्वास्थ्य प्रणालीको क्षमता, स्वास्थ्यकर्मीको समर्पण, महिला सामुदायिक स्वास्थ्य स्वयंसेविकाको योगदान र समुदायप्रतिको उत्तरदायित्वको परीक्षा समेत हो।

गोसाईकुण्ड गाउँपालिका स्वास्थ्य शाखा आगामी दिनमा पनि उपलब्ध स्रोत साधनको अधिकतम परिचालन, अन्तरनिकाय समन्वय र स्वास्थ्यकर्मीहरूको सामूहिक प्रयासमार्फत “विपद्मा पनि स्वास्थ्य सेवा निरन्तर” भन्ने मूल उद्देश्यका साथ प्रभावित नागरिकको स्वास्थ्य सुरक्षाका लागि निरन्तर क्रियाशील रहनेछ।

घिमिरे गोसाईकुण्ड गाउँपालिका रसुवाका स्वास्थ्य शाखा प्रमुख हुन् ।

बाढीले खोसेको मेहनत: करोडौंको क्षति भएपनि आशामा बाँच्दै शशी

 


रसुवा, त्रिशूली नदीको किनार रमणीय बजार थियाे बेत्रावती । यही बजारको माटो र कलामा आफ्नो जीवनको उर्बर २७ वर्ष समर्पित गरेका एक सर्जक हुन्, उत्तरगया ५का युवा शशी डङ्गोल।

२०५० सालबाट व्यावसायिक रूपमा आर्ट (पेन्टिङ) कर्ममा होमिएका उनी बेत्रावतीमै बसेर कला सिर्जना मात्र गरेनन्, बरु यस क्षेत्रको कला र सामाजिक पहिचानलाई समेत उचाइमा पुर्‍याए । तर, गत भदौ १० गतेको विनासकारी बाढीले उनको यही पहिचान, सपना र अठोटलाई एकै पलमा भग्नावशेषमा परिणत गरिदियो ।

विनासकारी बाढीकाे बखत उनले लाइभ भिडियाे पनि पाेष्ट गरेका थिए । त्रिशूली नदीबाट करिब ५०० मिटरको दूरीमा रहेको उनका साढे तीन तले घर र त्यहाँ सञ्चालित 'शशि आर्ट एन्ड बेत्रावती ग्यालरी' लाई बाढीले पूर्ण रूपमा क्षति पुर्यायो । नयाँ घर बनाएर बसेको जम्मा तीन वर्ष मात्र भएको थियो, तर प्रकृतिले उनको यो खुसी केही सेकेन्डमै खोसियो । बाढीले घरको माथिल्लो तल्लासम्मै क्षति पुर्‍याएको छ भने ज्यान बचाउन भाग्ने क्रममा उनी सामान्य घाइते समेत भए ।
यस भयानक विपत्तिमा उनका ग्यालरीमा रहेका अमूल्य सम्पत्तिहरू पूर्ण रूपमा सखाप भएका छन् । शशी डङ्गोल आफैंले बनाएका दुइ सय ७० देखि दुइ सय ७५ वटाजति बहुमूल्य पेन्टिङहरू (करिब ५ करोड रूपैयाँ मूल्य बराबरका) नष्ट भएका छन् । दिग्गज कलाकारहरूका करिब ६० देखि ६२ थान अमूल्य पेन्टिङहरू पनि हिलोमा पुरिएर काम नलाग्ने भएका छन् । यसका साथै घरका भित्ता, भर्याङ र कोठाका आकर्षक वाल आर्टहरू सबै बाढीको लेदोले छोपेका छन् भने क्यानभास, ब्रस, कलर र अन्य अनगिन्ती आर्टका सामग्रीहरू पनि पूर्ण रूपमा नष्ट भएका छन् ।
काठमाडौंबाट गएका कलाकार मित्रहरूसँग मिलेर रसुवा र नुवाकोटका विभिन्न क्षेत्रमा आर्ट वर्कसप तथा कलासम्बन्धी गतिविधिहरू सञ्चालन गर्न उनी सधैं अग्रसर हुन्थे । उनका ग्यालरीमा प्रवेश गर्ने जो कोही पनि त्यहाँका कलाकृति देखेर मन्त्रमुग्ध हुँदै २–३ घण्टा त्यहीं बिताउँथे । बेत्रावतीको यो ग्यालरी त्यस क्षेत्रको एउटा साङ्केतिक सङ्ग्रहालय जस्तै बनेको थियो । तर, अहिले उनी आफैं बेत्रावतीस्थित स्वाँराडाँडा जङ्गलको होल्डिङ सेन्टरमा अन्य गाउँलिहरूसँगै आश्रय लिएर बस्न बाध्य भएका छन्।

सर्वस्व गुमाए पनि कलाकार डङ्गोलको सिर्जनशील मन र आशा भने मरेको छैन । उनी सरकारसँग एउटै अपेक्षा राख्छन्स्थानीय बेत्रावतीवासीहरूको मर्म र पीडालाई बुझेर 'बेत्रावतीस्थलमै बेत्रावती बजार बसाउने' उपयुक्त प्रबन्ध मिलाइयोस्। यदि यसो हुन सकेमा उनी आफ्नो 'बेत्रावती आर्ट ग्यालरी' लाई पुनर्जीवित गर्ने र आफ्नो गुमेको सपनालाई फेरि अगाडि बढाउने दृढ संकल्पमा छन्। "घर त ठडिएको देखिन्छ नै, तर भित्र केही बाँकी छैन। यो केवल भौतिक क्षति मात्र होइन, २७ वर्षको साधना र सिर्जनाको पतन हाे ।



Monday, October 19, 2026

बाढीले बिथोलेको रसुवालीको दसैं


विस्वास नेपाली

हर मानिसको दैनिकी–जीवन अनेक आरोह र अवरोहमा बित्ने रहेछ । कहिले सुख त कहिले दुःख । सुख र दुःखको संयोग नै जीवन रहेछ । हाम्रो पुस्ताले यस्ता अनेक दुःख र अप्ठ्याराहरू देख्नु, भोग्नु र सहनु परिरहेको छ । थाहा छैन, यो संयोग हो या नियमित घटना रु तर, भोगिरहन बाध्य छौं।

हुर्किँदै गर्दा सशस्त्र द्वन्द्व देख्यौँ, भोग्यौँ । २०७२ भूकम्पको सामाना गर्‍यौं । विस्तारै उठ्दै थियौँ, २०७६ पछि कोरोना महामारीले त्राहीत्राही बनायो । तैपनि उठ्यौँ । फेरि २०८३ भदौमा महाप्रलयकारी बाढीले पुनः तहसनहस बनाइदिएको छ । जनजीवन विथोलेको छ । आफन्त र साथीसंगीहरू बेपत्ता भएका छन्।

जीवनको सत्य हो– जन्मपछि मृत्यु । यद्यपि विपद्‌मा मृत्यु हुने आफन्तजन तथा साथीभाइहरूलाई भने बिर्सिन ज्यादै गाह्रो हुने रहेछ । क्षणक्षणमा उनीहरूका सम्झनाले पिरोल्दोरहेछ।

यद्यपि परिस्थितिलाई आत्मसात गर्दै अघि बढ्नैपर्छ । चल्दै आएको रितिथिति र संस्कार पनि मान्नुपर्ने रहेछ । त्यसमध्येको एक हो– दसैं, जुन अहिले नेपालीको घरआँगनमा आइपुगेको छ। 

दसैं नेपाली समुदायको लागि गहिरो सम्बन्ध भएको संस्कार र संस्कृति बनिसकेको पर्व हो । दसैंले वर्षभरी विभिन्न कामको सिलसिलामा घरबाहिर रहेकाहरूलाई जोड्छ । उनीहरू गाउँघरमा फर्किन्छन् । वर्षैभरी काममा व्यस्त हुनेलाई पनि दसैं बिदाले आराम गर्ने अवसर प्रदान गर्छ । पारिवारिक सम्बन्ध, आफन्तजनसँगको भेटघाट र सम्बन्धलाई पुनर्स्थापित गर्न मद्दत गर्छ।

दसैंलाई सम्पूर्ण नेपाली समुदायले अनुशरण गर्दै आएका छन् । हुन त दसैंलाई हिन्दू धर्मावलम्बीहरूले विजय उत्सवको रुपमा पनि मनाउने चलन पनि छ । यद्यपि, मिठो खाने, राम्रो लगाउने, साथीभाइ, आफन्तजत भेटिने र दुःख सुख साट्ने अवसर पनि हो।

यसपालिको दसैं हामी रसुवाली मानिसका लागि नरमाइलो छ । वातावरण धुमिल छ । प्रकृति मौन छ । घरमुनिकै नदीले क्षणक्षण त्रसित बनाइराख्छ । बाढीसँगै बगेका अनुहारहरूको यादले सताइरहन्छ । यस्तो अवस्थामा घरदैलोमा आइपुगेको दसैंले के रौनक थप्ला र ?

बेत्रावती बजार हरेक वर्ष दसैं आउँदा नयाँ लुगा किन्ने ठाउँ थियो। बेत्रावतीमा चिउरा कुटेपछि मात्रै त्यसमाथिको गाउँबस्तीका घरघरमा दसैं आउँथ्यो। तोरीको तेल पेलेपछि मात्रै भुटुन हाल्न पाइन्थ्यो।भदौ १० मा गएको भोटेकोशी–त्रिशूली बाढीका कारण प्रभावित परिवारको दैनिकी विथोलिएको छ । बाढीले हजारौं मानिसलाई बेपत्ता बनाएको छ । सयौं मानिस घरबारविहीन भएर बस्नुपरेको छ । कैयौं विस्थापित भएका छन् । अहिले पनि आफ्ना प्रियजनको खोजीमा कतिपय मानिस नदी किनारामा भौतारिरहेका भेटिइन्छन् । आशाको त्यान्द्रो समातेर मानिस दैनिकी बिताइरहेका छन्। 

पछिल्लो डेढ महिनाको अधिकांश समय मैले पनि त्रिशूली नदी किनारामै बिताएँ । गुमेका आफन्त र साथीभाइको खोजी, बाढीबाट विस्थापितहरूसँगै बिताएको समयले मष्तिष्क सामान्य बन्न कठिन भइरहेको छ । यसर्थ, यसपटकको दसैंमा उनै उमंग र रौनक महसुस हुन सकेको छैन।

हिजोका हरिया फाँटहरू, जहाँ प्रकृतिसमेत मज्जैले रमाउथ्यो र चाडपर्वलाई उत्साहित बनाउथ्यो । आज त्यही ठाउँहरू ढुङ्गा, माटो र ग्रेगानले भरिएका छन् । लहलह धानको बाला झुल्ने खेतका गह्रा र मास–भटमास फल्ने आलीहरू कता हो कता पुगे ?

बाढी एउटा प्राकृतिक विपत्ति थियो । तर, यसले निम्त्याएको क्षतिको असर भने सयौं वर्षसम्म रहने निश्चित छ । किनभने यतिबेला हामीसँग हाम्रो ऐतिहासिक बेत्रावती बजार छैन । नेपाल–चीन सीमाना चिन्ने संरचना छैन । लाङटाङ हिमाल र पर्यटनसँग जोडिएको र संगमस्थल बनेको स्याफ्रुबेसी बजार हामीसँग छैन।

बेत्रावती, जहाँ ऐतिहासिक बजार थियो । ऐतिहासिक धरोहर थियो । पुरातन संस्कृति र सम्पदाहरू थिए । उत्तरगया धामको चर्चा देश विदेशमा थियो । यहाँ पौषे औंशीमा भारतदेखि समेत मानिस आउँथे । गाईजात्रा जस्ता पराम्परादेखि नै मनाउने संस्कृति पनि जीवित नै थियो । दक्षिणी रसुवाको मानिसको दाहसंस्कार स्थल यही थियो।

बेत्रावती हुँदै परापूर्वकालदेखि नै तिब्बत र चीन जाने–आउने बाटो थियो । अहिले त गाडीबाटै जाने–आउने गर्न थालिएको थियो । यही मेसोमा पर्यटकहरूको आवागमन पनि बढ्न थालेको थियो । विकासले पनि फड्को मार्दै थियो।

बेत्रावती बजार हरेक वर्ष दसैं आउँदा नयाँ लुगा किन्ने ठाउँ थियो । बेत्रावतीमा चिउरा कुटेपछि मात्रै त्यसमाथिको गाउँबस्तीका घरघरमा दसैं आउँथ्यो । तोरीको तेल पेलेपछि मात्रै भुटुन हाल्न पाइन्थ्यो । बेत्रावती केवल बजार थिएन, आसपासका मानिसका लागि अनिवार्य गन्तव्य थियो । चाडपर्वसँग समेत अभिन्न रुपमा जोडिएको क्षेत्र खण्डहरमा परिणत हुँदा हामी रसुवाबासीको दसैं कसरी रमाइलो होस् 

बेत्रावती, त्रिशूली, स्याफ्रुबेसी, टिम्मुरे र रसुवागढी– हिजोका मुख्य बजार क्षेत्र आज अस्तित्वमै छैनन् । सयौं वर्ष लागेर बनेका संरचनाहरू छैनन् । गाउँघर पुग्ने बाटो, पुल, सडक सबै बाढीमै बगेको छ । यसैले यसपालिको दसैंको रौनक छैन।

बाढीबाट बाँचेका रसुवाबासी नुवाकोट र काठमाडौंका विभिन्न ठाउँमा आश्रय लिएर बसोबास गरिरहेका छन् । बाढीमा सर्वश्व गुमाएका मानिसले गुम्बा, अस्थायी टेण्ट, विद्यालयमा बस्नुपरेको छ । आफन्त वा कोठा भाडामा लिएर बस्नेहरू पनि छन् । यसरी सामूहिक रुपमा अस्थायी आश्रयस्थलमा बसोबास गरिरहेका मानिसमा दसैंले कसरी खुसी ल्याउन सकोस् । 

कान्तिपुरबाट

विश्वास नेपाली भूमि तथा कृषि अधिकार अभियानमा क्रियाशील अभियन्ता हुन् ।

बाढीले पुल बगाएपछि उत्तरगया र किस्पाङका बासिन्दालाई आवतजावतमा सास्ती



रसुवा, उत्तरगया गाउँपालिका–४ र नुवाकोटको किस्पाङ गाउँपालिका–५ जोड्ने पैरेबेँसीस्थित त्रिशूली नदीको पुल बाढीले बगाएपछि स्थानीयलाई आवतजावतमा समस्या भएको छ । पुल नहुँदा उत्तरगया गाउँपालिकाका वडा नम्बर १, २ र ३ का बासिन्दा बढी प्रभावित भएका छन् ।

पुल बगाएपछि पैरेबेँसीमा तुइन निर्माण गरिए पनि नदी वारपार गर्न सहज नभएको स्थानीयको भनाइ छ । तुइन तान्न र धकेल्न मानिस आवश्यक पर्ने तथा पालो पर्खनुपर्ने भएकाले नियमित आवतजावतमा कठिनाइ भएको छ । विशेषगरी विद्यालय जाने बालबालिका, महिला र ज्येष्ठ नागरिकलाई समस्या भएको छ ।

उत्तरगया गाउँपालिका–१ का वडाध्यक्ष मारसिङ लामाका अनुसार पुल अभावमा स्थानीयलाई दैनिक उपभोग्य सामग्री गाउँसम्म लैजान र कृषि उत्पादन बजार पुर्‍याउन कठिन भएको छ । पुल नहुँदा गाउँहरूबीचको सम्पर्कसमेत प्रभावित भएको उहाँले बताउनुभयो ।

बाढीका कारण उत्तरगया गाउँपालिका–१, २ र ३ मा रहेका चार ओटा जलविद्युत् आयोजना प्रभावित भएका छन् । सडक तथा पैदलमार्ग अवरुद्ध हुनुका साथै पुलसमेत बगाएकाले आयोजना स्थलसम्म पुग्न कठिन भएको छ ।

त्रिशूली नदीको पुल र गल्छी–त्रिशूली–मैलुङ–स्याफ्रुवेशी–रसुवागढी सडकखण्डमा बाढीले पुर्‍याएको क्षतिका कारण सवारी तथा पैदल आवागमन प्रभावित भएको छ । स्थानीयले आवतजावत सहज बनाउन पुल तथा सडकको पुनर्निर्माण र मर्मत शीघ्र गर्न माग गरेका छन् ।

भाेटेकाेसी बाढी : २ खर्ब ७४ अर्ब ४८ करोड रुपैयाँ बराबरको भौतिक क्षति

रसुवा, लेन्देखाेलाहुँदै  भोटेकोशी नदिबाट कुल २ खर्ब ७४ अर्ब ४८ करोड रुपैयाँ बराबरको भौतिक क्षति भएको सरकारी अध्ययनले देखाएको छ। बाढीबाट भएको क्षतिको पुनर्निर्माणका लागि ७ खर्ब २३ अर्ब ३१ करोड रुपैयाँ आवश्यक पर्ने आकलन गरिएको छ।

सरकारले गठन गरेको रसुवा–भोटेकोशी बाढी २०८३ द्रुत क्षति तथा आवश्यकता आकलन प्रतिवेदनअनुसार पूर्वाधार क्षेत्रमा मात्रै १ खर्ब ७२ अर्ब ३४ करोड रुपैयाँ बराबरको क्षति भएको छ। सबैभन्दा बढी क्षति ऊर्जा क्षेत्रमा १ खर्ब ३४ अर्ब ६९ करोड रुपैयाँ बराबर भएको छ।

यस्तै, सडकमा २२ अर्ब, पुलमा ११ अर्ब ३५ करोड, खानेपानी तथा सरसफाइमा १ अर्ब ३८ करोड र सिँचाइमा १ अर्ब ६४ करोड रुपैयाँ बराबरको क्षति भएको प्रतिवेदनमा उल्लेख छ।

निजी तथा सार्वजनिक घर, विद्यालय, स्वास्थ्य चौकी र सांस्कृतिक संरचनामा समेत गरी ६७ अर्ब ८४ करोड रुपैयाँ बराबरको क्षति भएको छ। प्रतिवेदनअनुसार शीघ्र पुनरुत्थान कार्यक्रमका लागि करिब ९ अर्ब रुपैयाँ आवश्यक पर्नेछ।

बाढीले क्षणभरमै परिवारकाे सपना चकनाचुर : जानुका आचार्य

 


रसुवा, गत भदौ १० गते चीनतर्फबाट अचानक आएको बाढीले  उत्तरगया गाउँपालिका ५ नौबिसेकी जानुका आचार्यको परिवारकाे सपना चकनाचुर भयाे । बाढीको सूचना पाएलगत्तै श्रीमान्, छोरा र उनी ज्यान जोगाउन भागे । तर, विद्यालय पठाइसकेकी १४ वर्षीया छोरी कहाँ छिन् भन्ने उनीहरूलाई केही थाहा थिएन । 

त्यो दिन उनीहरूले सम्पत्ति जोगाउने प्रयास गरेनन्, ज्यान जोगाउन मात्रै दौडिए । सम्पत्ति सबै बाढीले बगायो, तर परिवारका सदस्य भने बाँचे । अझ ठूलो राहत त त्यतिबेला मिल्यो, जब विद्यालय गएकी छोरी पनि बाढीबाट उम्किएर नुवाकोट पुगेको खबर आयो । 

उत्तरगया गाउँपालिका-५, नौबिसेकी ३७ वर्षीया जानुका आचार्य भदौ १० गते बिहान उठेर सधैँझैँ घरायसी काममा व्यस्त थिइन् । उनका दुई छोरी, एक छोरा र श्रीमानसहित पाँच जनाको परिवार नौबिसेमा व्यवसाय गरेर जीविकोपार्जन गर्दै आएको थियो । जेठी छोरी भने कक्षा १२ उत्तीर्ण गरेपछि अध्ययनका लागि यसै वर्षदेखि काठमाडौंमा बस्दै आएकी थिइन् ।

बिहान उनले कक्षा ८ मा अध्ययनरत कान्छी छोरीलाई खाना खुवाएर विद्यालय पठाइन् । त्यसको केहीबेरमै चीनतर्फबाट ठूलो बाढी आएको खबर गाउँमा फैलियो । बाढी आउदा घरमै रहेका उनका श्रीमान पनि भागेर बाँचे । 

बाढीको सूचना पाएपछि आचार्य श्रीमान् र छोरासहित ज्यान जोगाउन माथिल्लो भेगतर्फ दौडिइन् । शरीरमा भएको एकसरो लुगा बाहेक केही लैजान सकिनन् । 

‘त्यो दिन सम्पत्तिको आस मारेर भागेकै कारण हामी तीन जनाको ज्यान जोगियो,’ उत्तरगया गाउँपालिका–५ मा रहेको सामुदायिक भान्छा घरमा आश्रय लिइरहेकी आचार्यले विकासन्युजसँग भनिन् । 
लगििजानुका आचार्य । 
तर, आफूहरू भागेपछि विद्यालय पठाएकी छोरीको अवस्था के भयो भन्ने उनलाई थाहा थिएन । बाढीले छोरीलाई पनि बगायो कि भन्ने चिन्ताले उनलाई सताइरहेको थियो । 

‘हामीले त ज्यान जोगायौं । स्कुल पठाएकी छोरीलाई बाढीले लग्यो भन्ने खुब पिर लाग्यो,’ उनले भनिन् । 
तर, भाग्यले उनको परिवारलाई अर्को ठूलो पीडाबाट जोगायो । बाढी आएको खबर सुनेपछि १४ वर्षीया छोरी पनि ज्यान जोगाउन विद्यालयबाट भागेकी रहिछन् । उनी भाग्दै नुवाकोट पुगेकी थिइन् । त्यहाँ रहेका मामाघरका आफन्तले उनको उद्धार गरेका थिए ।

‘छोरीले पनि धन्न बुद्धि पु¥याएर भागिछे । हामी सबै परिवारको ज्यान त जोगियो, सम्पत्ति भने केही बाँकी रहेन,’ आचार्यले भनिन्, ‘छोरी ज्यान जोगाउन भाग्दा नुवाकोट पुगेकी रहिछ । नुवाकोटमा मेरो माइतीले उनको उद्धार गर्नुभयो ।’

तर, आमाछोरीको भेट भने तत्काल हुन सकेन । बाढीले सडक र पुल बगाएपछि दुई जिल्लाबीचको आवागमन टुटेको थियो । करिब २५ दिनपछि फलाखु खोलामा अस्थायी फड्के बनेपछि मात्रै आचार्यले आफ्नी छोरीलाई भेट्न पाइन् । 

‘अहिले त जसोतसो गुजारा चलाइरहेका छौं । सरकारले जतिसक्दो छिटो पुनर्वासको व्यवस्था गरिदिए हुन्थ्यो,’ उनले भनिन् । 

कोरोलालाई अन्तर्राष्ट्रिय नाका बनाउन चीनको प्रस्ताव



रसुवा, चीनले तिब्बतको झोङ्बा काउन्टी जोड्ने मुस्ताङको ल्होमान्थाङ गाउँपालिका– ४ मा अवस्थित कोरोला नाकालाई अन्तर्राष्ट्रिय सीमानाका बनाउने प्रस्ताव गरेको छ । चीनले परराष्ट्र मन्त्रालयमार्फत पूर्वाधार विकास मन्त्रालयमा यही साता चिठी पठाएर उक्त प्रस्ताव गरेको छ । यो नाका समुद्री सतहबाट चार हजार ६ सय मिटर उचाइमा छ ।

१० भदौमा भोटेकोशीको प्रलयकारी बाढीले रसुवागढी केरुङ सीमाका सबै पूर्वाधार बगाएपछि कोरोला नाकाबाट सामान ढुवानी हुँदै आएको छ । अघिल्लो साताको बाढीका कारण म्याग्दीमा बाटो र पुल बिग्रेका कारण उक्त नाकाको नेपालतर्फ अवरोध छ । उक्त अवरोध खुलाउने तयारी भइरहेका वेला चीन सरकारले एक वर्षका लागि कोरोलालाई अन्तर्राष्ट्रिय नाका बनाउने प्रस्ताव गरेको हो । 

नेपालतर्फ सीमावर्ती पूर्वाधार निर्माणमा पनि नेपालले चाहेअनुसार सहयोग गर्ने चिनियाँ प्रस्ताव छ । नेपालतर्फ भन्सारलगायतका व्यवस्थित पूर्वाधार तथा बत्ती र पानीको सहज सुविधा छैन । चीनले अध्यागमन, भन्सारलगायत सीमा पूर्वाधार तयार गरिसकेको छ ।

ल्हासास्थित चीनको स्वशासित क्षेत्र तिब्बतका लागि नेपाली महावाणिज्यदूत लक्ष्मीप्रसाद निरौलाले चीन पक्षबाट कोरोला नाकालाई अन्तर्राष्ट्रिय सीमानाकाका रूपमा प्रस्तावित गरिएको जानकारी दिए । नेपाल र तिब्बत (चीन)बिच हाल तीनवटा अन्तर्राष्ट्रिय नाका छन् भने करिब १४ जति परम्परागत नाका छन् । तत्काल एक वर्षका लागि अन्तर्राष्ट्रिय नाकाका रूपमा कोरोलालाई मान्यता दिने चीनको प्रस्ताव छ । यसलाई नेपाली अधिकारीहरूले स्वागत गरेका छन् । 

‘कोरोला नाकालाई व्यवस्थित गरेर सञ्चालन गरौँ र अन्तर्राष्ट्रिय नाकाका रूपमा विकास गरौँ भन्ने हाम्रो पहिलेदेखिकै भनाइ हो, अहिले चीनले प्रस्ताव गरेको छ । यसलाई हामीले स्वीकार नगर्ने प्रश्नै छैन,’ एक उच्च सरकारी अधिकारीले भने । 

हाल सिन्धुपाल्चोकको तातोपानीबाट तिब्बतको जाङ्मु जोड्ने नाका, रसुवाको रसुवागढीबाट तिब्बतको केरुङ जोड्ने नाका र हुम्लाको हिल्साबाट तिब्बतको पुराङ काउन्टी जोड्ने नेपाल–चीन नाका अन्तर्राष्ट्रिय नाकाका रूपमा सञ्चालनमा छन् । यी तीन अन्तर्राष्ट्रिय नाका हुन् भने १४ परम्परागत नाका छन् । कोरोला परम्परागत नाकाका रूपमा छ । 

२४ असार ०८२ मा रसुवागढी क्षेत्रमा आएको बाढीपछि कोरोला नाकाबाट सामान आवतजावत हुँदै आएको थियो । रसुवागढी–केरुङ जोड्ने पक्की सीमापुल बगाएपछि चीन सरकारले बेलिब्रिज जडान गरेको थियो । त्यही पुलबाट यात्रु तथा मालवाहक गाडी ओहोर–दोहोर हुँदै आएकोमा १० भदौको विनाशकारी बाढीले नेपाल र चीनको सीमामा रहेका पुलसहित सबै संरचना बगाएपछि खण्डहर भएको छ । 

चीनले सीमासम्म बाटोको ट्र्याक खोलिसकेको छ, तर संरचना छैन । नेपालतर्फ सीमासम्म बाटो खोल्न तत्कालै सम्भव देखिएको छैन ।